Mindfulness herkes tarafından öğrenilebilen, zor olmayan, düzenli uygulandığında hayat kalitesini, sağlık ve iyilik halini artıran, bilimsel temelleri bulunan bir pratiktir. Prof.Dr. Jon Kabat-Zinn öncülüğünde, 1979’dan bu yana Amerika’da Tıp Fakülteleri başta olmak üzere bir çok kurumda uygulanmaya başlayan Mindfulness’ın kökleri Budizm ve Doğu Felsefesi’nden gelse de, batıda herkesin güvenle uygulayabilmesi için Seküler bir yapıda oluşturulmuştur. Yani içinde dini unsurlar bulunmaz.

Mindfulness’ın tek bir amacı varsa o da Otomatik Pilottan uyanmak yani bu anın daha sık farkında olmaktır. Mindfulness’ı bir hayat tarzı olarak benimsediğimizde, önce kendi bedenimize, duygu ve düşüncelerimize, sonra bunlarla ilerleyen kendi hayatımıza ve en sonunda yaşamın kendisine uyanırız. Bu farkındalıkla birlikte stresi daha az deneyimler, hayatta kendi sağlığımız, özgürlüğümüz ve iyilik halimizi destekleyen “farkında” seçimler yapma şansı kazanırız. Önce kendimiz sonra diğerleri için.

Yakın bir arkadaşımız zor bir deneyim yaşarken çoğumuz ona karşı şefkat hissederiz. Acı çektiğinizde, başarısız olduğunuzda veya yetersiz hissettiğinizde başkalarına gösterdiğiniz aynı nezaket ve şefkati görmek nasıl olurdu? Tek yapmanız gereken en basit haliyle kendinizi de şefkat çemberine dahil etmektir. Öz şefkat bu anlamda gayet mütevazi bir müdahaledir.

Öz şefkat, hayatımızda işler ters gittiğinde kendi kendimizi yatıştırma, rahatlatma ve kendimizi/deneyimimizi geçerli kılmanın yanı sıra yine kendi kendimizi koruma, ihtiyaçlarımızı karşılama ve kendimizi motive etme kapasitesini geliştirmeyi de içerir. Öz şefkat, kısmen de olsa diğerlerine karşı hissettiğimiz doğal şefkatimizle bağlantı kurarak öğrenilir. Öz şefkatli olmayı öğrenmek, diğerlerine karşı şefkatimizi sürdürmemize ve genişletmemize de yardımcı olur.

Öz şefkat insan halimizi kucaklamamızı, en özgün halimizle kendimiz olmamızı sağlayan içsel bir güçtür. Ve şanslıyız ki bu beceri herkes tarafından öğrenilebilir.